Τα όχι-τόσο-άγρια-πουλιά χρειάζεται να πετάξουν μαζί

του Jon «Maddog» Hall, προέδρου του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Linux International και πρωτοπόρο στο χώρο του GNU/Linux παγκοσμίως

Το άρθρο αναδημοσιεύεται κατόπιν αδείας του κυρίου Hall καθώς και του υπεύθυνου επικοινωνίας του Linux Professional Institute, Scott Lamberton.

Ήμουν στην Valencia, στην Ισπανία και συμμετείχα σε ένα Campus Party. Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στα Campus Party είναι η ικανότητα να συναντά κανείς και να συνομιλεί με πολύ έξυπνους ανθρώπους οι οποίοι είτε είναι στην αρένα του Ελεύθερου Λογισμικού είτε θα έπρεπε να είναι στην αρένα του Ελεύθερου Λογισμικού αλλά δεν τα έχουν καταφέρει ακόμα.

Έτσι βρέθηκα σε δείπνο τον Julien Fourgeaud, o οποίος αυτοαποκαλείται “Bad Piggy Bank Manager & Magician” της Ανάπτυξης Προϊόντων και Επιχειρήσεων για την Angry Birds. Ο Julien και εγώ βγήκαμε με μερικούς από τους εθελοντές συντονιστές Ελεύθερου Λογισμικού του Campus Party, οι οποίοι είχαν μια πολύ μικρή εταιρεία συμβουλευτικής και ανάπτυξης για το ΕΛ/ΛΑΚ. Είχαμε ένα πολύ ωραιο δείπνο σε ένα παραλιακό εστιατόριο, καθώς η Valencia είναι μια από εκείνες τις πόλεις που είναι αρκετά τυχερές για να έχουν μια όμορφη παραλία.

Καθώς δειπνούσαμε, η συζητήση περιστράφηκε στην εταιρεία τους και πως αυτοί οι δυο σπουδαίοι τύποι κατάφεραν να κάνουν την εταιρεία κερδοφόρα, αλλά δουλεύανε γι’ αυτό μέχρι τελικής πτώσεως.

Πλέον ως σύμβουλος φορώ συχνά δυο καπέλα, αυτό της τεχνικής πλευράς και αυτό της επιχειρηματικής πλευράς. Καθώς καθόμασταν εκεί, άρχισα να φοράω το επιχειρηματικό μου καπέλο, αλλά το καταπληκτικό της υπόθεσης ήταν όταν γύρισα προς τη μεριά του Julien, ο οποίος είχε ήδη φορέσει το καπέλο του και οδηγούσε τη συζήτηση στην ίδια κατεύθυνση με μένα. Το λατρεύω αυτό όταν συμβαίνει…

«Θα πρέπει να φτιάξετε το πρόβλημα παιδιά», είπε. «Πρέπει να βρείτε το χρόνο να μεγαλώσετε την εταιρεία, να μπουν σε αυτή και άλλοι άνθρωποι ώστε να είστε πιο συγκεντρωμένοι στο να την λειτουργείτε παρά στο να την ‘κρατάτε ζωντανή'».

Το μόνο που είχα να κάνω ήταν απλά ένα νεύμα του κεφαλιού μου.

«Δεν έχουμε τον χρόνο να μεγαλώσουμε την εταιρεία μας» είπαν.

Αυτή είναι μια κακή δήλωση. Πρώτα απ’ όλα δείχνει οτι ανήκουν στην εταιρεία αντί να ανήκει η εταιρεία σε αυτούς. Δεύτερον, από την εμπειρία μου γνωρίζω πως υπάρχει ένας αριθμός εταιρειών οι οποίες δεν θα λειτουργήσουν ως «μαγαζιά» ενός ή δυο ατόμων. Κυρίως επικρατεί ο φόβος πως οι συμβουλευτικές εταιρείες του ενός ή των δυο ατόμων δεν θα έχουν τους πόρους που χρειάζονται και μπορεί να εκτροχιαστούν της επιχειρηματικής τους πορείας εαν ένας ή και οι δυο συνεταίροι αποφασίσουν να παραιτηθούν ή να παρατήσουν τελείως την δουλειά ή ένας μεγάλος αριθμός άλλων λόγων για τους οποίους ένα «μικρό μαγαζί» μπορεί να κλείσει. Είναι καλύτερο να δείχνει κανείς πως η εταιρεία του μεγαλώνει και έχει ένα πλάνο και τη δυνατότητα να προσεγγίσει και να διαχειριστεί μεγαλύτερα συμβόλαια.

Τους πρότεινα να προσλάβουν ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας ώστε να τους βοηθήσει να βρουν τους ανθρώπους που χρειάζονται (υποθέτοντας οτι δε μπορούν να τους βρουν μόνοι τους), αλλά ως πρωταρχική δράση για αυτούς θα έπρεπε να είναι να προσδιορίσουν τι επακριβώς πόρους χρειάζονται και πως – που θα μπορούσαν να τους αποκτήσουν.

Τους πρότεινα να ξεκινήσουν με τις πωλήσεις. Ένας πωλητής μπορεί να δουλέψει γα προμήθεια, ή ένα μικρό μισθό σε συνδυασμό με μια προμήθεια. Αυτό θα απελευθέρωνε αρκετό χρόνο για τους συνεταίρους ώστε να ασκούν περισσότερο συμβουλευτική και επίσης να προσελκύσουν περισσότερες δουλειές οι οποίες θα τους επιτρέψουν να προσλάβουν περισσότερα άτομα για τεχνική βοήθεια.

O Julian και εγώ τους προτείναμε επίσης να συμμετάσχουν σε κάποια θερμοκοιτίδα για μικρές εταιρείες οι οποίες θέλουν να μεγαλώσουν. Οι υπηρεσίες που προσφέρονται από την θερμοκοιτίδα συχνά ελευθερώνουν χρόνο για τους συνεταίρους ώστε να τον ξοδέψουν όπως επιθυμούν αλλά και τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν επαφές και να λάβουν συμβουλές για την ανάπτυξη της επιχείρησής τους.

Μια άλλη τακτική είναι η δημιουργία μιας ομάδας υπαλλήλων ο καθένας από τους οποίους έχει διαφορετικό ταλέντο και οι οποίοι θα εργάζονταν και για μισθό και για προμήθεια, αλλά θα επιτρεπόταν σε αυτούς τους υπαλλήλους να μοιράζονται τους «πάγιους πόρους» (πωλήσεις, διοίκηση) μεταξύ άλλων ανθρώπων.

Κάτι άλλο που μπορεί να γίνει είναι να προσελκυθούν περισσότεροι νέοι άνθρωποι στους οποίους να δίνονται εργασίες να κάνουν ώστε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συνεταίροι να συγκεντρωθούν σε υψηλοτέρου επιπέδου εργασίες. Πρότεινα να ψάξουν για τέτοιους ανθρώπους που πιθανόν είναι πρόθυμοι να εργαστούν ως «junior συνεργάτες» στις λίστες ταχυδρομείου του τοπικού Linux User Group.

Σε κάθε περίπτωση και ο Julien και εγώ συμφωνούσαμε οτι η τρέχουσα κατάσταση είναι καταδικασμένη να αποτύχει εαν συνεχιστεί επι μακρόν. Βραχύβιες περίοδοι «σκληρής δουλειάς» είναι μερικές φορές επιβεβλημένες, αλλά η «εργασία εως τελικής πτώσεως» μακροπρόθεσμα είναι ο χειρότερος τρόπος για να ξοφλήσει κανείς. Χρειαζεται να προσελκύσουν περισσότερα «πουλιά ενός φτερού» (ανθρώπους του ίδιου είδους ή που εργάζονται στο ίδιο αντικείμενο) στην εταιρεία τους και να τη μεγαλώσουν.

Το άλλο το οποίο συνέβη εκείνη τη νύχτα ήταν οτι ερωτεύτηκαν με το μπλουζάκι «Angry Birds» του Julien και έτσι επισκέφτηκα το δικτυακό τους τόπο και παρήγγειλα μερικά t-shirts, μερικές σαγιονάρες «Angry Birds» (τις κόκκινες) και ένα λούτρινο «Angry Bird» (επίσης κόκκινο) το οποίο κάνει ήδη παρέα με τους «Friendly Tuxes» μου.

0